In onze nieuwsbrieven staat de column Tango Passie.
Hieronder verschillende stukjes uit de column.
Wil je ook jouw beleving van de tango met ons delen,
stuur dan een Mail met jouw tango verhaal en wij plaatsen in
volgende nieuwsbrief jouw belevenis.
(Met of zonder naamsvermelding)
Argentijnse Tango
" Wij zitten op Argentijnse Tango." Dat lijkt een logische zin in een nieuwsbrief die gáát over tango.
Het is echter een zin die wij regelmatig uiten richting anderen.Je hoort de mensen dan denken " Wow, die hebben passie in hun leven."
Klopt, maar los daarvan zitten wij dus op Argentijnse tango! En voor dat je dáár bent beland, bij de afdeling passie en intimiteit, is er een lange weg te gaan. Wij gaan die weg....... In de 1e les werd al duidelijk dat de rollen bij deze dans heel anders liggen dan wij ze de afglopen jaren gewend
waren.
De man leidt, de vrouw volgt.
Tuurlijk, daarom ziet het er ook zo gepassioneerd uit. Echter....
Door dit leuke ’dansje’ komt er ook een ware aard naar boven die zo ontzettend zichtbaar wordt, elke donderdagavond weer. Mijn lieftallige echtgenoot is ’nog’ niet de voluit leider die deze dans tot deze dans maakt, om over mijn volgzaamheid maar gewoon te zwijgen! Slaande ruzie hebben we nog niet gehad op de dansvloer.
Maar met regelmaat slaat de machteloosheid toe en denken we over stoppen.
Tóch lukt er dan een spontane achterwaartse ocho en lijkt het even of we over de dansvloer zweven. We gaan door in de hoop dat er een moment komt dat we kunnen zeggen:
" Wij dansen de Argentijnse tango."
Annemiek
Wat is tango voor mij?
De mooie muziek, daar begint het mee. Vooral als het lekker treurig is, want moeilijke treurigheid is nou eenmaal mooier dan simpele vrolijkheid. Losvoetige Milonga’s en Walsjes voegen daar zo af toe de broodnodige variatie aan toe.
Heel wat anders dan de altijd übervrolijke niets-aan-de-hand Salsa-tjes, waar Kiki en ik ons in het leven voor de Tango twee jaar mee vermaakt hebben. Na “het leven voor de Tango” zit ik nog volop in de fase van “de ontdekking van de Tango”.
Ervaren hoe moeilijk de eerste - ogenschijnlijk eenvoudige - passen zijn. En de grote verschillen in hoe je de Tango kunt dansen. Hoe heel eenvoudige passen met een snufje variatie er al heel prachtig uit kunnen zien en hoe allerlei moeilijke combinaties heel lelijk kunnen zijn.
Zonder de juiste houding, elegantie en timing de Tango willen dansen is als met een spraakgebrek aan een voorleeswedstrijd mee willen doen. Kansloos. “De Tango is een prachtige manier om in allerlei nuances het spanningsveld tussen man en vrouw te beleven.” Zo staat er op de site van Fuego Lento. Het was één van de overwegingen om met Tango te beginnen en in vele opzichten heb ik dat inmiddels ook wel ervaren.
Dank zij de “spraaklessen” van Philip en Lorena zijn er ook geregeld momenten dat het "Algemeen Beschaafd Argentijns" doorbreekt en het spanningsveld je energie geeft. Dat de muziek je draagt. Dat je niet tegenover elkaar staat, maar je als eenheid voortbeweegt. Een flow, een trip die je doet verlangen naar meer. Ik bent verslaafd.
Eelco Mulder
Soms zie je een tango danseres lopen en dan net even het been prachtig scherp naar achteren omhoog zwaaien, met een gemak of het de gewoonste manier van lopen is.
Dat wil ik ook!
Aan de slag, eerst maar eens thuis oefenen. Oei, dat valt tegen zeg, er is van alles mis met mijn timing.
Ik ben te laat waardoor het er een beetje vreemd uit ziet en als ik wel op tijd ben, dan zwaait mijn been een beetje zielig nauwelijks naar achteren, wat ook een zéér vreemd gezicht is.
En mooi opgestrekt blijven staan valt ook niet mee.
Misschien mijn bovenbeenspieren wat oprekken? Of.... Gelukkig zijn de lessen weer begonnen, ik ga aan mijn docenten vragen wat nou het geheim is van die prachtige beenzwaai.
Tangomeis.
Als klein meisje liep ik op de schoenen van mijn moeder, het waren geen schoenen met hoge hakken hoor, want daar kon mijn moeder niet op lopen. Grote mensen schoenen, dat had wel wat en ik kon er niet vanaf blijven. Ook de schoenen van mijn tante waren geweldig,
die hadden wel hakken. Verboden terrein, maar ja...
Het liep zo uit de hand, dat mijn vader nog maar één oplossing zag. Op een dag, bij het naar school gaan, was er geen passend paar schoenen meer te vinden. Vrolijk stonden daar de schoenen van mijn tante
mij aan te kijken. Ik liet me niet kennen en ging op weg. Ik moet zeggen het viel toch niet mee om op grote mensen schoenen naar school te lopen. Op hoge hakken lopen gaat me nog steeds niet goed af,
maar tangodansen...
Mijn gevoel voor Tango
Ik weet nog goed, in een van de 1ste lessen, ik was nog een beginner, werd er een muziekstuk gedraaid en spontaan begon ik mee te fluiten.
Ik ben van nature een gevoelsmens, dat uit zich ook in de wijze waarop ik in de muziek zit, dan doe ik mijn figuur, leid mijn dame, maar heb geen besef van de wereld om mij heen, kijk dwars door haar heen, begin te glimlachen, kom vervolgens weer tot mijn bewustzijn doordat de muziek stopt, dan zeg ik tegen haar: ik prijs mij gelukkig dat ik iedere week een uurtje verliefd op jou mag zijn.
Dan doet het er niet meer toe hoe gebrekkig mijn techniek ook is, dit moment koester ik omdat het mij gelukkig maakt.
Albert Tuithof
Een passie valt niet altijd mee, zo ook de tangopassie. In het ergste geval ga je in alles tango zien. De muziek die je hoort ga je beoordelen op tango-dansbaarheid. Maar het heeft ook een verrassende kant.
Muziek die ik eerst afgrijselijk vond, blijkt ineens spannend als ik het met mijn tango-oor beluister. De lekkere stamp van een duidelijke beat is nog wel leuk, maar scoort minder hoog dan vóór mijn tangopassie, want nu vind ik die beat wel een beetje saai. En zeg nu eerlijk, wie wil er - opgejaagd door de beat- als een wilde over de tangovloer hollen?
Gelukkig weer in het ritme.
Aan het einde van het jaar denk ik altijd: "Goh, lekker even geen les in deze drukke tijd. Even een pas op de plaats." Maar na twee weken geen tangoles gaat het wel weer heel erg kriebelen. Op de lesavond zonder les zit ik met het “ziel onder de arm” gevoel. Ik kan van alles gaan doen: De boeken lezen die op de stapel liggen, naar de film gaan, vrienden of familie bezoeken, strijken, tv kijken, muziek luisteren enz. Maar eigenlijk wil ik maar één ding en dat is gewoon mijn tangoles!
Eindelijk is het dan zover! Heerlijk alles weer in het ritme.
Tangomeis.
"De stilte tijdens de dans is als een goed gesprek tussen vrienden, waarin de stiltes warm en vertrouwd voelen.
Er hoeft niets, er mag alles".
Philip bracht dat heel mooi onder woorden, tijdens een workshop in Den Haag. Het riep bij mij gelijk ook vragen op.
Dansen met stiltes en de muziek, hoe doe je dat?
Hoe ervaar ik die stiltes? Beleef ik de stilte in de muziek ook als een prettige rust of...
Als een moment om samen vanuit die rust een versnelling te dansen
of in een vertraging verder te gaan? Waarom laat ik me teveel opjagen door een ritme en hol ik snel door alle stiltes heen? Is tango dan toch misschien meer een levenswijze dan een dansje of... Tangomeis.
Tango
Ik dans nu al een aantal jaren met mijn danspartner en partner Anne de tango. Iedere maandagavond volgen we trouw de lessen en incidenteel gaan we naar een salon. Vaak leren we veel, maar soms staan we ook helemaal stil in onze dansontwikkeling.
Dat ligt overigens niet aan de lessen, maar zo verloopt ons leerproces nu eenmaal. Hebben we weer een sprong gemaakt, dan zijn we helemaal in de gloria en worden we pas echt fanatiek.
Overigens zijn we samen eigenlijk altijd in de gloria. Het dansen is leuk en de muziek is prachtig. Grappig is het dat we steeds meer tangomuziek om ons heen horen. Het zit in intro’s van popsongs, in reclamespots en momenteel zelfs regelmatig in een kûr bij het Olympische kunstrijden op de schaats. Was dit altijd al het geval en valt het ons nu pas op, of verovert de tango (opnieuw) de wereld? Anne en ik hebben in ons werk een leidinggevende functie. Bij tangodansen is het ‘leiden’ en ‘volgen’ wel een heel belangrijk onderdeel. Je begrijpt het: het volgen voor Anne is een hele opdracht, maar voor mij is het leiding geven en het creatieve aspect hierbij en het volgen en voelen van de muziek, naast mijn ‘onkunde’ toch ook een hele kluif. Tango is voor ons dan ook steeds weer een enorme uitdaging, waar we verschrikkelijk veel plezier aan beleven.
Kees-Jan de Swart
© Fuego Lento